هدف کلی: آشنایی و تشویق به حمایت از تولیدات ایرانی
اهداف جزئی:
- درک اهمیت استفاده از محصولات تولید ایران
- تقویت روحیه ملی
- گسترش گنجینه واژگان
- آشنایی با مفهوم تعلق و عدم تعلق یک شیء به مجموعه
- شرکت در بحث و گفتوگوهای کلاسی
- پرورش خلاقیت
- تقویت روحیه کار گروهی
- دستورزی
شعر زیر را برای نوآموزان بخوانید و محتوای آن را برای آنان توضیح دهید. همچنین در اهمیت صبر برای آنان صحبت کنید:
تصویرخوانی و تفکر: از کودکان بخواهید به تصویر نگاه کنند و نام تصاویری که داخل صفحه میبینند را بگویند. به نظرشان کدام یک از این وسایل ساخت ایران هستند؟ هدف از تصویرخوانی، افزایش دقت به جزئیات و توانایی بیان نظرات است.
نقاشی: پس از صحبت درمورد صفحات، از آنها بخواهید در کادر بالای صفحه تصویر خودشان را نقاشی کنند.
دستورزی و وصل کردن: حالا کالاهای ایرانی را با خط به خودشان وصل کنند.
تشخیص عدم تعلق عضو به مجموعه: ابتدا خارج از کتاب، با استفاده از لِگوهای یک شکل یا توپهای همرنگ، مفهوم تعلق و عدم تعلق عضو به یک مجموعه را با کودکان تمرین کنید. پس از آموزش و تمرین این مفهوم، به نوآموز بگویید بین تصاویر صفحه بگردد و تصویری که به این مجموعه تعلق ندارد را پیدا کند؛ دلیل عدم تعلق را بگوید و دورش خط بکشد. (پیچ گوشتی به مجموعه وسایل کودک تعلق ندارد)
مربی محترم! داستان زیر را برای کودکان بخوانید یا فایل صوتی آن را در کلاس پخش نمایید.
به نام خداجون مهربون
بعد از چند روز تعطیلی، مدرسهها باز شده بود. قبل از آمدن خانم مرغه بچهها داشتند با هم حرف میزدند. از روزهای تعطیلی میگفتند. از کارهایی که کرده بودند. از جاهایی که رفته بودند.
ببعی از توی کیفش یک جامدادی بیرون آورد و گفت: «این را ببینید!»
بچهها با هم گفتند: «چقدر قشنگه!»
یکی پرسید: «از کجا خریدی؟»
یکی دیگر پرسید: «میدهی ببینمش؟»
آن یکی گفت: «خوش به حالت!»
ببعی با ذوق گفت: «رفته بودیم آنطرف کوه. از آنجا خریدم.»
فیلو گفت: «اما مثل این توی مغازهی مامان من هست.»
ببعی اخم کرد و گفت: «نخیرم! نیست.»
فیلو گفت: «هست!»
ببعی گفت: «نیست!»
همان موقع خانم مرغه آمد. بچهها برپا گفتند و بلند شدند.
خانم مرغه چند تا بوس برایشان فرستاد و گفت: «دلم برایتان کوچولو شده بود.»
فیلو و ببعی هنوز داشتند هست و نیست میگفتند. آرام و پچ پچی.
خانم مرغه شنید. پرسید: «چی شده؟»
یک کم فیلو تعریف کرد، یک کم ببعی. یک کم این. یک کم آن. خانم مرغه گفت: «کافیه! متوجه شدم.»
و زودی تلفنش را برداشت و به مامان فیلو زنگ زد. آنوقت گفت: «امروز مهمان داریم.»
کمی بعد زنگ تفریح شد. بعد از آن سر وکلهی مهمان پیدا شد. خانم مرغه به او سلام کرد و خوشآمد گفت. فیلو ماچ آبداری برای مامانش فوت کرد.
مامان فیلو کیف گندهای همراهش بود. از توی آن چندتا جامدادی بیرون آورد و پرسید: «از اینها میخواستید؟»
ببعی با تعجب به جامدادیها نگاه کرد و پرسید: «شبیه جامدادی من؟!»
فیلو اوهوم اوهوم کرد و گفت: «من که گفتم.»
ببعی پرسید: «از آنطرف کوه خریدید؟»
مامان فیلو گفت: «نه! اینها را خاله سمور دوخته.»
همه با هم پرسیدند: «راستی راستی؟»
مامان فیلو گفت: «خب بله! تازه از آن طرف کوه هم آمدند و چندتایی خریدند تا توی مغازههایشان بفروشند.»
ببعی با دقت به جامدادیاش نگاه کرد. درست شبیه همانهایی بود که مامان فیلو با خودش آورده بود. با همان برچسب و همان نوشته. پرسید: «روی این چیچی نوشته؟»
مامان فیلو گفت: «نوشته جامدادی دانابانی.» بعد لبخند زد و ادامه داد: «اگر همهی ما چیزمیزهای دانابانی بخریم، میتوانیم با پولهایش چیزهای بیشتر و بیشترتری بدوزیم و بسازیم.»
فیلو خرطومش را بالا گرفت و گفت: «درسته! اگر پولمان را برای وسایل خارجکی بدهیم فقط آنها را پولدار میکنیم نه خودمان را. مگر نه مامان؟»
مامان فیلو لبخند زد و گفت: «درسته عزیزم.»
پیشو پول توجیبیهایش را از توی کیفش بیرون آورد و پرسید: «جامدادی دانابانی تخفیف هم دارد؟»
مامان فیلو نخودی خندید و گفت: «برای شما بله. دارد.»
بچهها آخ جون بلندی گفتند. آنوقت پول تو جیبیهایشان را از توی کیفهایشان بیرون آوردند.[1]
[1] . فرزانه فراهانی
از کودکان بخواهید کیفها و جامدادیهای خود را روی میز قرار دهند و خوب به آنها نگاه کنند. با کمک هم، تشخیص دهید کدام کیف یا جامدادی تولید میهن عزیزمان ایران است. (به این منظور میتوانید از تصاویر روی وسایل یا مارک یا مهر ساخت آن کمک بگیرید. اگر هیچ چیزی که نشان دهد این وسیله ساخت خارج است پیدا نکردید، میتوانید آن را به عنوان تولید داخل معرفی کنید) وسایلی که تولید ایران هستند را با جزئیات به کودکان نشان دهید. حالا در این باره با کودکان صحبت کنید که برای تهیه این وسیله چه زحماتی کشیده شده است و خرید محصولات ایرانی، چه تأثیری بر زندگی افرادی که این محصول را تولید کردهاند، دارد. سپس به جهت تشویق کودکان، به صاحبان محصولات تولید ایران برچسب هدیه بدهید.
کودکان را گروهبندی کنید و به آنان بگویید: شما مدیر یا کارمندان یک کارخانه ایرانی هستید. اگر بخواهید کالایی را تولید کنید، فکر میکنید چه چیزی را میتوانید از همه بهتر درست کنید؟ از آنان بخواهید پس از مشورت با یکدیگر و با کمک هم، با استفاده از خمیربازی و وسایل دور ریز، یک وسیله طراحی کنند و پرچم ایران را روی محصول خود بچسبانند. در پایان از آنان بخواهید حسی که از تولید این محصول دارند را بیان کنند.
نکته: هدف از این فعالیت طراحی یک وسیله پیچیده نیست و صرفاً در همان سطحی که کودکان توانایی دارند، منظور است.